Bölüm 10☁️

 ☁️

Bilekliğimde salınan zincir parçasının ucunu, rengiyle kendini belli eden damarımın üzerinde durdurmuştum. Kapıya tıklatınca tekrar kıpırdanışı tenimi gıdıklattı. En az yüreğim kadar naif bir çırpınış eşliğinde, kapının eşiğinde bir yere varmış olmanın heyecanını taşıyordum.
Bir yere gitmek oraya varmak demek miydi?
Ben Vural’ a geldim, Vural’ a varabildim mi?

Tam olarak bu düşüncelerle zihnimi meşgul ettiğimden bilinçsizce kulpu indirip içeriye doğru adımladım. Fakat bu hareketim, hemen ardından “Hiii!” Nidasıyla ellerimi gözlerimin üzerine sıkıca kapatmama neden oldu. “Ay özür dilerim.”

Vural, onu gördüğümde gömleğini değiştirmiş pantolonunun fermuarını yukarıya doğru çekiyordu “Tamam tamam sorun yok. Aç gözlerini” Gözlerimi tedirginlikle araladım. Üzerini giyinmişti, gülümsemesi ise benim aksime tüm yüzündeydi ama tepkisi utanmama neden olacak şiddette değildi.

“Hazır mısın?”
Hazırdım, başımı sallarken etrafı izlemek üzere beni kendine çeken eşyalardan gözlerimi alamıyordum. Oda girişinde ona mırıldandım “Hmhmm.”

Bunu yapmak, odasını karıştırmak istemezdim ama sanırım komodin üzerinde beni kendine çeken bir şey vardı. Onu yok saymak değil ama yüreğimdeki bariz meraka yenik düşüp biblo adama yöneldim; ona biblo mu demeliydim?
Beni heyecanlandırmıştı.

Dudaklarım yanaklarıma taşarken ve adımlarım tamamlarken birbirini heyecanımı saklayamadan “Yaaa,” deyivermiştim bile. “Ben bunu biliyoruuum.” Demirden bir adam, komodinin orta kısmına koyulmuştu; yanında ise seramik bir saman balyası ve hüzünlü adamın elinde kırmızı bir kalp bulunuyordu.

Vural hayret edercesine “Öyle mi?” Dedi ama arkamda kaldığı için yüz ifadesini henüz göremiyordum. “Babür müydü?” Demirden yapılmış adamı ellerimin arasına aldım, iki elimle tutabileceğim büyüklükteydi ama fazla ağır değildi.

Onu gülümsetmiştim, yarım kahkahasını tutamadı. Ardından ise keyifle yanıma ilerledi. “Hayır, o başka bir hikaye bal kız.” Öyle mi? Bal kız ben miyim? Bunu daha sonra düşünecektim. Madem babür değil, bilmiyorum ama ben anlık gidip gelmeyle dahi olsa bir şeyler hatırladığıma eminim. Demir adamı tutmaya devam edip omzumun üzerinden Vural’ a başımı kaldırdım.

+3

“Kel oğlan mı?” O hiç değildi. Vural kocaman gülümsedi, bir elini komodine koydu “Hayır, o çok daha eski.” Tabii öyle, dudağımın sarktığı bir anda demir adama dönüp gözlerimi kıstım.

“Neydi Vural?” Hatırlamaya çalışıyorum. Öte yandan; Vural ile olmak fazla heyecan vericiydi. Benimle bu denli hoş ilgilenmesi kendimi aitlik duygulara sarıyordu.

Tüm ciddiyetini soluğuna verdiği bir an, onun için kıymetli olmalı. “Oz büyücüsü.” Dedi. Tabi ya, aynı heyecan beni Vural’ a çevirdi. “Yaaa, evet. Çok uzaklardan hatırlıyorum.” Keşke tam olarak hatırlayabilsem ama sanıyorum ki bu, yaşım gereği hiç mümkün değildi.
Bu hikaye; evvel zaman içinde, kalbur saman içinde den çok daha özeldi.

Elimde tuttuğum adamın adı hala aklıma gelmiyordu, demirden şapkasının ucunu işaret parmağımla okşadım. “Bunun adın neydi?”

Derin bir nefes aldı, “Teneke,” Buğulanmış sesini düzeltti. “Teneke adam.” Teneke adam, bana bir masalı andıran bu ses aynı zamanda bir gerçekliği gün yüzüne çıkartıyordu. Vural sandığımın aksine sevdiği eşyalara değer veren bir adamdı. Öyle ya, Vural’ ın kalbi açık bakmak istediğim bir müzik kutusu gibiydi.

Ellerimde sıkı sıkıya bir teneke adam, yeniden Vural’ a döndüğümde göz göze geldik. “Bu teneke, o?” Başını salladı, “Evet.” Arabası. Daha durağan bir hal almıştık, etrafı inceler olup aklıma düşen fikri dile döktüm. “Sen, çok seviyorsun. Odanda sadece bu var.” Kelimelerim eşliğinde onu daha iyi anladığımı var sayıyorum. Chevrolet çok daha değerli bir parçaydı ama bir anlamı olmalı. Onca şeyin bunca sözün bir anlamı olmalı. O arabanın, bu teneke adamın..
Vural, hislerime çok yakın bir adam olmakla beraber bana çok zıttı. Ben ise onun bu zıt yönlerinde kendime bir dünya kuruyordum.

“Evet, güzel bir film.” Hatırlamayı hiç bu kadar dilememiştim, bunun için geç kalmak istemezdim. Ona gülümsediğimde gözlerimin kısıldığını hissettim. “Hemen bu akşam izleyeceğim.” Benimle gülümsedi, bana baktı, beni onayladı ama bunun üzerine bir cümle kurmadı. Bu dikkatimi çekse de girişte “Ne oldu? Kırıldı mı?” Diyen Firuze Teyze tüm dikkatimizi dağıttı.

Teneke adamdan söz ediyordu, anlamsızca biblo ve Firuze Teyze arasında kaldım. “Hayır?” Kırılması mı gerekiyordu?

Vural Firuze Teyze’ ye döndüğünde ona bu konuyla ilgili bir yanıt veriyordu, “Hayır anne, Nazenin merak etti.” Evet, ben sadece bakmak istemiştim ve hayatımda ilk defa izin kullanmadan birinin özel eşyasına dokunmuştum. O da Vural var diye, eğer olmasaydı odasına dahi girmezdim. Ben, onu babür sanmıştım ve çokça heyecanlanmıştım.

Firuze Teyze keyifle “Hayret,” dedi Vural’ a bakıp “Sen dokundurur muydun öyle? Nasıl bağrınmadın kıza?” Sanırım onun için sandığımdan da özeldi. Ben, teneke adamı yerine bırakırken Vural’ ın derin soluğunu işittim.

+2

Belli ki yanıtsız kalacak bir soruydu, annesi odanın girişinden ayrıldı, “Neyse, hadi gel de dolabın üstünden tabakları ver oğlum.”

Teneke adamı güzelce yerleştirdim, yönüme kadar ayarlayıp devrilmeyeceğine de iki elim yanında emin oldum. Benim yüzümden ona bir zarar gelsin istemezdim, zaten kendimi böyle bir şımarıklık yaptığım için yeterince kötü hissediyordum.

Ben bibloyla uzun uzun ilgilenirken Vural henüz çıkmamıştı. Az ilerideki çalışma masasının üzerinden saatini alıp bileğine geçirdi, “Sen hazır mıydın?” Başımı sallamakla kalmayıp tüm bedenimi yönüme çevirdim “Evet, seni bekliyorum.”

Sözlerimi anlamsız bulmuş olacak, mimikleri bana öyle mi derken dudakları kıpırdandı. “Bence ben seni bekliyorum Nazenin?” Kaşlarını çatmıştı, anlamadım. Oysa hala gömleğinin yakasını düzelten Vural’ dı. Bu sebeple “Ben hazırım.” Derken sesim epey manasız duyuldu.
Vural beni tam olarak nasıl bekliyordu? Demir adamı incelemem mi sorun? Aslında imasını hatırlayacak olursak….

Gülümsedi, kapıyı işaret etti. “Çıkalım o zaman.” Ben çıkabilirdim, o henüz tabakları indireceğinden sakin bir mırıltıyla yanından geçip çıktım. “Ben ayakkabılarımı giyeyim.”

                                                                       
🧡

Firuze Teyze bizi yolculamıştı, kapıda elime tutuşturduğu çikolatayı çantama koyarken “Alaz’ la ilgili bir sorun var mı?” Dedi Vural.
Henüz arabaya yeni binmiştik, kemerime uzandığım sırada Vural’ a baktım; onu hayatım boyu bir araba penceresi, bir yol kenarı veyahut bir patikanın hemen sonunda bekleyebilirdim. Işıklar göğe dizilmiş, dizeler yere vurmuş; hikayenin sonunda yan yana olduğumuz her ömür sonu, onu bekleyebilirdim.
Kusursuz, kemikli yüz hattı, yeni tıraş olmuş teni ve gömlek yakasının boynuna sürtünüşü Vural ile ilgili gördüğüm en çarpıcı noktalardı. Ona öfkeli bir adam diyemezdim ama temiz yüzünün ardındaki öfkeyi sezebiliyordum. Nitekim bunu izleme fırsatım da olmuştu.

+2

Kemerin ucundaki metali yuvasına yerleştirdim. “Hayır yok, sadece. Yani, o öyle bir karakter.” Durağa sesimden anlayabilirdi. Alaz’ ın bazı lakayıt tavırları ve hareketlerinin ben de farkındayım ama konuşursak kalbim kırılacaktı. Ben kimseyi düşüncelerimde dahi incitmek istemezdim. Bunun yerine Vural’ la taze bir sohbete koyulabilirdik. Mesela ona Impala’ yı sorabilirdim.

Siteden çıkmak üzereydik, bunun için güvenliğin açtığı yolu kullandık ve Vural tüm bu nizami işleyişin aksine hoşnutsuz bir “Tamam.” Dedi. Beklediği cevap her neyse onu bozmadım. “Tamam.”

Biçimli kaşları çatılmıştı, yerinde kıpırdandı “Odana giriyor mu?” Yüzüne vuran bazı duyguları yok etmek ister gibi dikizi kontrol etse bile bu konuda gerildiğini görebiliyorum. Kelimeler birbirine sıkışmış bir şekilde dışarıya çıktı. “Yani sen yatarken falan?”

+1

Vural, sen benim kafamı karıştırıyorsun ve ben bunu yapmanı istemiyorum.

Derin diyebilirdim, nefesimi güçle verdim. “Hayır, bunu onunla konuştum.” Sahile yakın olmayı tercih eder miydim? Bu da benim kafamı karıştırır mıydı? Vural şu an bir sahil miydi? Vural gecenin on ikisi, bir sahil kenarı deniz esintisi…

“Buna neden gerek duydun?” Doğrusu sözlerimden böyle bir varsayım çıkartacağını düşünememiştim. Ona Alaz’ dan bahsetmeli miydim? En azından mesajlarımızı okuduğunu söyleyebilirdim?

Vural beni şaşırttı, dudaklarım bu şaşkınlıkla aralandığında onunla bir an göz göze geldik. “Şey,” cümlemi toparlamaya çalışıyorum, “Bizim seninle mesajlarımızı okumuştu Vural Abi. Sanırım yanlış anladı. Odama girip okuduğu için ona bir daha odama girmemesini söylemiştim.” Toparlamaya çalıştığımı sanıyordum, cümleleri kurana dek. Fakat bence o kadar saçmaladım ki Vural’ da sözlerimin garipliğine kaşlarını çattı. “Mesajlarımızı mı?”

Gözlerimi yumdum, “Hepsini değil.” Kaşlarımı çatıp cama döndüm “Özür dilerim.” Seni böyle bir konuya dahil etmemeliydim, etmeyecektim de. Ben sadece heyecandan ne diyeceğimi bilemedim.

“Sana bir şey söyledi mi?” Ne gibi?

Bir çırpıda, “Hayır, sadece okumuş. Vural kim falan demişti.” Kendimi açmak istediğim bir konuydu. Vural ile böyle bir meselenin iç yüzü olmak istemezdim bu utanç vericiydi.

Yüzüne bakamıyordum, büyük ihtimal bu kadar basit bir ihmalsizliği nasıl yaptığımı sorguluyordu. Göz ucuyla tarafına döndüğümde “Anlaşıldı.” Dedi başını bilmiş gibi sallarken “Anlaşıldı, ateş demek.”

+1

‘Alaz ben, ateş demek.’

Onu anımsadı, beni gülümsetti.

Bir insan bir insanın cümlesini nasıl bu kadar önemseyip zihninde ona bir yer verir? Hemcinslerden söz ediyorum, aynısı Vural ve ben için elbette söz konusu olamaz.

Vural’ ın kokusu burnuma esip esip geliyordu. Onu kaçamak bir solukla içime aldığım vakit benimle güçlü bir iletişim kurdu. “Nazenin, korkulacak bir şey yok. Biz senin korkacağın bir şey konuşmadık. Üstelik ben söylediklerimin arkasındayım. Sen bunları düşünme, ben hallederim.”

Vural’ ı ciddi ciddi böyle bir konuşmanın eşliğinde izlemek dalgaları ayaklarında beklemek gibiydi. Heyecan verici, eşsiz, huzurlu ve her an bir dalgaya kapılacakmış gibi ürkütücü. Ben, Vural’ ın öfkesine katılıp bir yerlere akmak istemiyordum.
Denizden ayağımı çektim.
“Hayır, Vural konu kapandı zaten lütfen. Ben yeniden huzursuz olmak istemiyorum.”

Alaz ile aynı konulara yönelmek ve tüm bunlar olurken onunla aynı evi paylaşmak akıl kârı değildi. Üslupsuz kaba tavrı canımı sıkacaktı, Vural buna takılmamış olacak öfkeli sesini sanıyorum ki bu defa duraksatamadı. “Yeniden? Sen neden ilk huzursuz olduğunda bana söylemedin? Bu kadar mı ileri gitti?” Ona ileriye gitmek denir mi bilmiyorum ama “Sen, yoktun. Yani bilmiyorum hem yoktun hem de bana boş bir konu gibi geldi.” Hata, yanlış bir cümleye takılı kaldığımı fark ettim, “Yani,” heyecanlandım, ifade edemiyorum “Söylemek istediğim.” Bocaladım.
Pekala, tamamen berbat ettim…

+2

Vural’ a ona değersiz olmadığını söylemem gerekiyordu, aynı zamanda konunun da öyle. Söyleyemedim, çok karışık bir andı çünkü açık seçik sen çok değerlisin de diyemezdim. Bunun yerine başımı arkaya yaslayıp yüzümü ekşittim. “Ben konuşma yetimi kaybettim sanırım, özür dilerim.”

“Bence de,” Vural’ a döndüm, kelimelerin aksine benimle iletişimdeyken mütemadiyen gülümsüyordu. “Az önce de fark ettim.” Öyle mi? Oturuşumu merak eşliğinde düzelip gözlerimi yüzünden almadığım bir andı, yola bakmayı sürdürüp usta bir mimikle “Vural Abi dedin ya,” deyiverdi.

Bu hoşuma gitti diyebilirim. Ona gülümserken dişlerim göründü, utanıp cama döndüm. “Hitap konusunda kararsızım.” Sana abi demek istemiyorum ama söz konusu yaş farkımız dolayısıyla bu gerekliydi. Neticede benden dokuz yaş büyük bireyler abim veya ablam oluyordu.

“Bugün iyiydi, güzeldi, eğlendik Nazenin ama yeter. Bana Vural diyebilirsin.” Elbette ki ses tonundan samimiyeti yakalayabiliyordum. Dudağımın içini kemirdim, “Özür dilerim.”

Daha da gülümsedi, “Özür de dileme.” Başımı salladım, “Peki.”
Ben bazen nerede nasıl konuşacağımı bilemiyordum. Bir süredir; Kısa bir süre.

Vural’ la bir yerlere gitmek, onun yanında ilerlemek, aynı ortamda bulunmak çok güzel bir histi. Şimdi okula gidiyorduk, kalabalık İzmir trafiğinin içinden geçiyorduk, ben kaçamak bakışlarımı Vural’ a yöneltiyordum.
Rüya gibi; ben dün Vural’ la aynı geceye uyudum, bugün Vural’ la aynı sabaha uyandım…

“Kaçta çıkacaksın?” Sesini duymak da öyle, ona bakar oldum “Dört.” İlk iki düğmesi açık beyaz gömleği özellikle de kollarını sarmış hali şahane görünüyordu. Yakalanmayacağımı bilsem Vural’ ı uzun uzun izlerdim, ki içim bir an ona sarılmak arzusuyla doldu. Yalnızca kolunu dahi sarılsam yeter bir histi.

“Ben alırım seni.” Konuştukça hareketlenen çehresine gülümsedim. Kendimi onun yanında hür hissediyordum, çok da güzel olurdu fakat “İşin?” Bu onun için sorun olsun istemezdim, “İşim sensin.” Bunu mırıldandığına eminim, şerit değiştirirken aynaya bakar olup sözlerinin üzerine silik bir iz yerleştirmeyi denediğini fark ettim.

Kelimelerinin arkasındaydı ama sanki benim tepkimden çekiniyordu. Bunu anladığımda dipsiz bir akşamdı, sonrasında sonsuz sabaha çıktık.

“Şey,” dedim beyaz çantama sıkıta tutunurken “Çok isterim ama babam alacak beni. Dün öyle konuşmuştuk.” Yavaşça başını sallarken dinledi beni, sakinliği diz boyu “Tamam, önemli değil. Önemli olan senin istemiş olman.”  Radyoya uzandı, rastgele bir frekansta müziğin sesini açtı. Benimle sanki kelimeleri yok eder, var eder, esamesi kalmaz halde mi konuşuyordu? Yoksa ben, ona henüz bir karşılıkta bulunmadığımdan an olarak yaftalıyor muydum?

Radyoda Sezen çalıyordu. Ve güneş; saat on iki yönünde hizamız olmuştu ama koyu cam filmlerden bunu apaçık izlemek mümkün değildi. Önemi yoktu gerçi, önemli olan şu an hayatım boyu ilk defa hissettiğim heyecandı.

“Seni içime çektim bir nefeste
Yüreğim tutuklu, göğsüm kafeste
Yanacağız ikimiz de ateşte
Bir kıvılcım yeter, hazırım bak
Aşk için ölmeli, aşk o zaman aşk”

Kulağa hoş gelen sakin bir melodisi vardı. “Sever misin?” Dedi Vural aynı tonda. Gülümsedim, “Çok güzel.” Büyülü bir andı ve ben ona “Sezen’ i kim sevmez?” Dedim. Alaz sevmezdi, Şafak severdi. Peki ya Vural? Başını ağır ağır salladı, “Ateşe yürümeyen herkes.” Sen yürüyor musun? Bunu ona sormak istediğimde şarkının nakaratı aramızda duyuldu;
“Allah’ım, Allah’ım
Ateşlere yürüyorum
Allah’ım acı ile
Aşk ile büyüyorum“

Daha sonra da, doğrusu aramıza giren melodi o kadar güzeldi ki bu anı bölmek istemedim. Vural ateşe yürümüş, ben dalgayı kucaklamışım ne fark eder? Sonuçta ikimiz de yan yana bir araçta, güzel bir şarkı eşliğinde kısa süreli yolculuktaydık.

“Beni yor hasretinle, sevginle yor
Sevgisizlik ayrılıktan daha zor
Dilediğin kadar acıt canımı
Varlığın da, yokluğun da yetmiyor
Varlığın da, yokluğun da yetmiyor.”

“Allah’ım, Allah’ım
Ateşlere yürüyorum
Allah’ım, acı ile
Aşk ile büyüyorum.”

Başımı yola çevirdim ne fayda, aklım Vural’ a takılı kalmış. Bakmak istediğim yer geçip giden uzun binalar değil onun yüzü, burada olmuşum kokusundan gayrı kime ne fayda? İnsan hep mi daha fazlasını isterdi?
Ben öyle bir kız değildim oysa, bununla yetinip bir gönül bağını sevmekle ömür geçer sanırdım, hep daha fazlasına koşmak aç gözlülüktü zannımca. Konu gönül olunca doyulmuyormuş meğer, büyük laf etmişim ne ala.

Gözlerimi yumdum, Vural’ a döndüm.

“Beni yak kendini yak, her şeyi yak
Bir kıvılcım yeter, ben hazırım bak
İster öp okşa, istersen öldür
Aşk için ölmeli, aşk o zaman aşk
Aşk için ölmeli, aşk o zaman aşk”

“Seni içime çektim bir nefeste
Yüreğim tutuklu, göğsüm kafeste
Yanacağız ikimiz de ateşte
Bir kıvılcım yeter, hazırım bak.”

“Aşk için ölmeli, aşk o zaman aşk
Beni yak kendini yak, her şeyi yak
Bir kıvılcım yeter, ben hazırım bak
İster öp okşa, istersen öldür
Aşk için ölmeli, aşk o zaman aşk
Aşk için ölmeli, aşk o zaman aşk.”

Müzik değişmiş, yollar aşılmış, mesafeler az da olsa tükenmiş ve bir yolun sonuna henüz gelinmemişti fakat şarkının bitimiyle Vural tarafından kapanan radyo sanki tüm ağırlığı üzerimize bırakmıştı.
İnsan bu düşünceyle ne yapar?
Bir sarsıntı sonrası halsizliğe ne iyi gelir bilinmezdeyim ama gözlerimi aralayıp Vural’ ı gördüğümde ben kendini iyi hissettim. Yüzünün bir yanı düşünce, öteki bana sevda doluydu. Hep böyle miydi? Durağan hali yıllar boyu içimi mest mi edecekti?

Yutkunuşu ardında hareketlenen sureti, suskun ifadesi ve daha nice anları… Onu ezberleyebilirdim, ona olan ezberim telefonumda kalmış bir diz fotoğrafından ibaret olmamalıydı.

Kampüse geldiğimizden arabayı kenara çekip bana döndü. Sol eli direksiyonda, yaslandığım koltukta gözlerimi gözlerinden almadan dikleştim. “Nazenin,” dedi, sesi sanki şarkının devamıydı ve yüzü yüzüme daha evvel hiç bu kadar yakın olmamıştı.
Yutkundum, “Hm?” “Sen bu akşam o filmi izleme.” Neden demeyi çok istedim, bunu bakışlarıma ve usulca kendini belli eden mimiklerine yansıttım. “Belki,” dedi gözlerime bakmayı sürdürürken, göz bebekleri üzerime titriyordu. “Belki bir gün biz birlikte izleriz.”

Vural cesur bir adamdı,
Güzel de severdi gözlerinden belli; Ama ben korkak bir çocuktum. Yanaklarım kızardı, heyecanlandım. Onu orada, öylece bırakıp gittim.

☁️

Akşamdan beri aynı şarkı çalıyor.
Akşamdan beri aynı sözler dilime düşüyor, sonu aynı hayallerin farklı şekilleri aklımda kuruluyordu. Yüreğimde Vural ile iletişime geçmenin bir yolu, yol sonu heyecanı vardı fakat iş cesarete geldiğinde gökyüzü o kadar da renkli değildi.
Güzel bir başlangıç olsun istiyordum, istisnalar dışında klasik bir iletişim değil, bahane gibi görünen bir merhaba hiç değil. İçten olduğu kadar sıra dışı olmalıydı, ona basit bir merhaba yazmak istemiyordum; Vural benim için her anlamda özel bir adamdı, yasak olduğu kadar.

Ona teneke adamla ilgili bir şey sorabilir miydim? Müziğin ‘beni yor hasretinle, sevginle yor’ kısmı geçerken sesini kısıp Vural’ ın profilime tıkladım. Yeşil halka profilini sarmıştı, bir heyecan üzerine dokunup attığı hikayeyi izlemeye koyuldum.

Buğulu ve ne olduğu belirsiz bir fotoğraf, üzeri karalı bir yazı vardı ekranda. Arkada bir fon, onun sesiyle okudum;
“Geceye ay düşer,
aklıma gözlerin
Bu nasıl özlemek”

Gülümsediğimi bir an geçtikten sonra fark ettim. Aklı olan bir Nazenin paragrafın ilk cümlesine eklerdi; Çünkü bu, yüreğime ait bir gülümsemeydi.

Ne demiş; geceye ay düşer demiş, aklıma gözlerin. Benim gözlerim, benim yeşil gözlerim. Benden söz ediyordu.
Benden bahsediyordu, değil mi? Bunu anlayacak kadar diriydi hislerim, sözleriyle içimi var edip öylece giden bir adam değildi ki Vural? O her daim davranışlarının arkasındaydı, beni hiç duygularımla yüz üstü bırakmadı.

Bu bana açık bir kapıydı, hikayesine yanıt vermeye karar verdim ancak ne yazacağımı düşünüyordum. Klavyeyle delice ve dudak ısırarak bakıştığım saniyelerde babamın keyifli sesini duydum
“Yasemin bak, bizim Vural aşık olmuş herhalde. Attığı yazıyı okudun mu?” Odamın önünden geçti, geçerken beni de güldürdü ve ben, ona ne yazacağımı buldum.

Gönderen; Nazenin
Mesaj; Durumu babam görmüş evde bağıra bağıra Vural aşık oldu herhalde diyor 🙃

Anında görüldü oldu, kısa sürede yazıyor ibaresi belirdi.

Gönderen; Vural
Mesaj; Güzel
Ben de gayet anlaşılır şekilde attığımı düşünüyordum 🙃

Doğrusu bu kadar açık sözlü oluşu bana olduğumdan farklı hissettiriyordu. Onun cesareti benim bir ömrüm kadardı, Vural bir adım atmasa ben hep yerimde sayardım. Gün bakışmadan ibaret kalırdı, bahçeme çiçekler ekilmezdi asla.. Hal böyle olunca derin bir çekiş yüreğimdeki çırpınışı dindirmeye yetmedi.

Vural’ a benzemeliydim.

Gönderen; Nazenin
Mesaj; Aşık mı oldun yani?

Evet dese ne olacaktı?

Vaz geçtim, bize bir Vural yeterdi. O da vaz geçmiş olacak yazıp yazıp sildi.

Yazıyor…

Çevrimiçi

Yazıyor…

Gönderen; Vural
Mesaj; Sen niye uyumadın bu saatte?

Cevapla yüzümdeki heyecanlı bekleyiş silindi ama mutsuz oldum da diyemem. Yine de onunla iletişimde olduğum için şanslıydım.

Gönderen; Nazenin
Mesaj; Uyku tutmadı, sen?

Alt katımda olmadığını bilmek hüzünlü, biz de bugün biraz aile saadeti yaptık. Tanık olduğum muhabbet yer yer keyifliydi. Ardından duş aldım, saçlarımı kuruttum, herkese iyi geceler deyip Vural’ a geldim. Erken gitmek de istemezdim.

Gönderen; Vural
Mesaj; Ben çalışıyorum.

Vural mesajlarda öfkeli bir adamdı sanki, ya da bir kere sesini duyup buna öyle karar versem?

Gönderen; Nazenin
Mesaj; Sanırım eve gelmedin, bugün öyle söylemiştin

Görüldü
Yazıyor…

Gönderen; Vural
Mesaj; Evet Nazenin evde değilim.

Cidden, bana mı öfkeliydi?
Bunu idrak etme konusundaki düşüncelerim bir bir ekrana düşen mesajlarla geriledi.

Gönderen; Vural
Mesaj; Sorun mu var?

Gönderen; Vural
Mesaj; Bir şey mi oldu?

Çevrimiçi

Gönderen; Nazenin
Mesaj; Hayır sadece merak ettim

Yazıyor…

Gönderen; Vural
Mesaj; Bazen proje için başka evde kalıyorum burada düzen biraz daha farklı

Mesajlarımı anında görüyor, daha sonra hemen cevap veriyordu ama ben bilmiyorum, enerjimin gittiğini hissedebiliyordum. Vural mesajlarda farklı bir adamdı, onu uzunca tutmak istemedim.

Gönderen; Nazenin
Mesaj; Anladım, kolay gelsin

Gönderen; Vural
Mesaj; Her şey yolunda mı Nazenin?

Biraz moralim bozulmuştu sadece. Beklediğim tepkiler bunlar değildi, konuyu uzatmama kararı alıp ona yalnızca “Evet.” Yazdım. Ardından tamamladım

Gönderen; Nazenin
Mesaj; İyi geceler

Yazıyor…

Gönderen; Vural
Mesaj; Sen ne yapıyorsun nerdesin?

Sözlerimi görmezden geliyordu, buna ne hissedeceğimi bilemedim.

Gönderen; Nazenin
Mesaj; Odamdayım uyuyacağım birazdan

Gönderen; Vural
Mesaj; Yalnız mısın?

Eğer kuzenimi soruyorsa,

Gönderen; Nazenin
Mesaj; Evet, Alaz kendi odasında

Gönderen; Vural
Mesaj; Güzel

+1

Gönderen; Vural
Mesaj; Yine babanla mı uyuyacaksın?

Gönderen; Nazenin
Mesaj; Hayır her zaman değil, bazen

Sıkıcı bir kız olmak istemiyordum, onu rahatsız ettiğimin de farkındaydım. Bu yüzden hızlıca bir mesaj daha yazdım.

Gönderen; Nazenin
Mesaj; İyi geceler

Gönderen; Vural
Mesaj; İyi geceler Nazenin

Daha telefonu bıraktığım an gözlerim bunu bekliyormuşçasına boşluğa daldı. Bu bana iyi geliyordu ama güller hakkında konuşsaydık mesela. Vural güzel konuşsaydı eminim ki ben açardım konuyu. Seninle konuşmak istediğim çok şey var aslında, cümlelerin daha akıcı olduğu bir dile yol alabilirdik, olmadı. Bugünden söz edebilirdik veyahut, bana okulumu sorabilirdi ben de ona işini sorardım.

Ne olsun istiyorsun Nazenin?
Ne olsun istiyorum? Hem de babam böyleyken.

Telefonumun yeniden titremesiyle ekranı tekrar çevirdim. Şafak atıyordu, bu gece onunla konuşabilirdik aramayı yanıtladım. “Alo.” Sanki günlerdir konuşmayan biz değildik, ben sanki derdimi evvelden dökmüşüm Şafak’ a. Bunun bilinciyle soludu. “Selam, çok özledim. Nerelerdesin?”

Ben de Şafak’ ı özlemiştim. Onun, kardeşine masal okuduğu vakitleri, Şafak ile uzun uzun sohbet etmeyi, tanıdığı yeni insanları dinlemeyi ve saçlarını tekrar üç numaraya vurdurmak istediğini uzun uzun konuşmak isterdim. Birlikte bir film izlemeyeli uzun zaman oluyordu, ona huysuz bir nidayla “Evdeyim.” Dedim.

“Pekala, kafa olarak neredesin?” Beni bu denli iyi tanıyor olması kendimi güvende hissetmemi sağlıyordu. Her ne olursa olsun Şafak ile bitmeyecek bir dostluğumuz vardı.

“Orada işler biraz karışık.” Kalbimde de öyle, yalnızca aklım değil ki. Şu an sadece keyfim yok, oysa tüm gün musmutlu hissetmiştim.

Şafak muhtemelen işten henüz çıkmış taksiye yürüyordu. Akşamın esintisine kadar duyduğum anlarda sokağın kokusunu içime çekmek istedim. Bazen gecenin bir vakti dışarıya çıkmak istiyordum ama yalnız çıkamadığım için bunu hiç yapmamıştım.

“Seni dinliyorum Nazenin?”

Derin bir nefes aldım, fakat bu sancılıydı. Sancıyı hissetmek hiç güzel bir duygu değildi, onu nasıl örtbas edebilirdim bilmiyorum.
“Gülleri bana Vural gönderdi, o akşam bizde hep birlikte çay içtik. Sonra bu sabah evde olduğunu bilmiyordum, kahvaltıya indim o da geldi. Birlikte kahvaltı yaptık, beni derse bıraktı. Az önce de mesajlaştık.” Gelişi güzel anlatıyordum, gelişi güzel anlatılmayacak kadar harikaydı oysa. Sesim epey mutsuzdu, tüm bunlardan bahsederken acı çektim desem yeriydi. Sanki anlamını yitirmiş bir dize hazineydi.

Şafak iç çekip “Naz,” dedi. “Seni düşündüm, kırdığım için özür dilerim. Sadece iyi bir dost olmaya çalışıyordum. Ben böyle gördüm, ailemden. Sen aksini gördün, sonra bizim bu gördüklerimiz icraatte çatıştı. Sen benim gibi olmak zorunda değilsin ama ben sana ayak uydurabilirim, bunun için özür dilerim. Vural konusuna gelecek olursak da, yanındayım. Bana her şeyi baştan anlatırsan bu defa seni haklı çıkartacak bir sürü neden bulurum ama senden gerçekleri, tepkileri yine saklayamam.” Ölçülüp tartılmış bir konuya, doğaçlama bir konuşmaydı. Onu elbette samimi buluyordum.

Şafak eşsiz bir dosttu. Ayrı olduğumuz vakitler oturup beni anlamaya çalışması çok ince bir davranış, doğrusu kendimi ilk defa yalnız hissetmedim. Her anımızı Şafak’ a anlatabilirdim. Mırıldandım, “Benim konuşmaya ihtiyacım var Şafak. Çok yalnız hissediyorum, şu an.” Gözlerimin dolduğunu fark ettim, kolay ağlayan bir kızdım ama iki dize ruhsuz mesajın beni bu denli etkilemesi de normal şartlarda şaşırtıcıydı.

Göz yaşlarım akmasın diye tavanı izledim ama belli ki sesime de yansımıştı.

“Neden ağlıyorsun?” Dedi anlamsızca “Nazenin, sorun ne?” Sorun yok, sadece acı çekiyorum ve bununla mızmızlanabiliyorum. “Bana adım atmıyor değil, bilmiyorum.” Olacaklar, olması mümkün olanlar ve bir de olamayanlar. Hepsi bir dengeye oturduğunda ilk ben yanıyorum.

“Bazı hisler yaşanır ve biter, bazıları ise uzun vaade de devam eder Nazenin. Madem öyle yaşanmadan bitmiyor, bırak devam etsin. Kimsenin bunu bilmesine gerek yok.” Yani babam bilmesin, annem bilmesin bir yalanın üzerine kurduğum his dağı eteklerinde mutlu mesut yaşayayım. Öyle mi? Bu ne kadar sürer ki? Ya o yamaçta babama yakalanırsam?

“Yani diyorum ki kesinliği olmayan bir durum için ortalığı ayağa kaldırma Nazenin. Belki yaşanacak ve bitecek, ailenin bilmesine gerek yok. Kimsenin tepkisinden korkma, evlenecek değilsin ya. Baktık işler ciddiye biniyor, e onu da bırakalım Vural Bey düşünsün.” Şafak bir yere kadar haklıydı, emin olamadığım çok detay vardı ama genel olarak beni rahatlatan fikirlere sahipti. Bunun için ona teşekkür ettim.

“Çok iyi geldin Şafak.” 

Daha sakindim, gözlerimin doluluğu da dinmişti “Ama buna ben gelince karar verelim olur mu? Bir de ben göreyim şu adamı.” Deyişine başımı salladım. “Olur olur. Sen ne zaman geliyorsun?” Ne zaman gelsin isterdim bilmiyorum, her an yanımda olabilirdi ben sadece konu Vural olduğundan hayli tedirgindim.

“Yarın bir düğün var, ardından cemiyet desek birkaç gün içinde geleceğim. Gelince detaylıca anlatırsın tadı öyle çıkar. Ben şimdi taksiye biniyorum, bekle.” Şafak’ ın şoförle konuşmasını dinledim, kapılar kapandı, hışırtının ardından “Hah.” Diyerek geldiğini belli etti.

“Tamam gelince konuşuruz onu o zaman Şafak.” Hoş, o gelene kadar kim bilir daha neler olacaktı.

“Alaz ne yapıyor?” 

O bu akşam sakindi, söylediğim gibi güzel vakit geçirmiştik ve yorgun olduğunu söyleyip erkenden uyumuştu. Alaz’ dan söz edeceğim sırada telefonumdaki titremeyle önce ekrana baktım, ardından “Şafak.” Dedim heyecanla “Şafak o arıyor.” Yerimde kıpır kıpırdım,

“Kim? Alaz mı?”

“Hayıır, Vural, kapat.” Aramayı bir çırpıda sonlandırıp, ki sanıyorum Şafak’ ın yüzüne kapattım. Vural’ ın aramasını yanıtladım, ona henüz bir merhaba bile dememiştim, “Kimle konuşuyordun?” Dedi. Tahminen kaşları çatılmış, gerilmiş ama bunun aksine sesini hayli sakin tutmaya çalışıyordu.

+3

Dudağımın kenarını dişlerimin arasına hoş bir duygunun peşinden giderken sıkıştırdım “Arkadaşımla.”

“Bu saatte?” Sanki kaşları bu defa da havalandı, onu kapalı gözlerimin ardında hayal etmek çok güzeldi. “Hangi arkadaşmış o?”
Ona daha az evvel göz yaşı döküyor, içimi boğan hüznü bastıramıyordum. Bu kadardı işte, Vural’ ın bana bir adımı beni cennetle cehenneme sürükleyebiliyordu.

+2

“Evet,” dedim sakin sakin “Seninle de bu saatte konuşuyoruz. Şafak’ la konuşuyorduk.” Bir elimi kalbimin üzerine örttüm, benimle ilgileniyordu…

“Beni arkadaşınla bir mi tutuyorsun?” Görünüşe göre Şafak’ ın adını duyunca rahatlamıştı. Gülümseyen gözlerimi yumdum, “Hayır, yani bilmem.” Ardından boğazımı temizledim. “Senin işin yok muydu?” Aslı şu ki seni arkadaşımla bir tutmuyordum, tutamadığım için bu haldeyim ya.

“Var mıydı?” Aklımı mı karıştırmaya çalışıyordu? O halde bana neden bunu imayla soruyordu? Duygularımı ortaya sermemek için sakin olmaya çalıştım, “Çalışıyordun ya, öyle dedin bana.” İnsan yaşayamadığı duygunun esiri olurmuş. Belki de Şafak haklıydı, aşk yaşanmadan bitmiyordu ve aksi gibi giderek katlanıyordu. Ben Vural’ a her gün biraz daha…

“Evet ama ben sana, Nazenin işim var demedim.” Doğru, çalıştığını söylemişti ama işim var dememişti. Başımı yana eğdim ve bağdaş kurduğum bacağımı kaşımaya koyuldum. “Demedin ama ben, yani öyle düşündüm bilmiyorum.”

Bilmiyorum, konu Vural olunca öylesine hiçbir şey bilmiyorum.

Onu tekrar gülümsetmek ne hoş, keşke “Sen ne biliyorsun Nazenin?” Derken ki halini görebilseydim. Sorusuna gelecek olursak, dudağım umutsuzca büküldü. “Bilmiyorum.” Vural beni kafamı da karıştırıyor olabilir miydi? Yanımda yokken dahi aklımı, fikrimi, duygularımı yönetmeme engeldi.

“Bana kaçar gibi iyi geceler dedin Nazenin ama uyumamışsın.” Oysa seninle uzun uzun sohbet etmeyi çok isterdim, kalbimi tekrar yokladım. “Ben senin rahatsız olduğunu düşündüm. O yüzden.”

Yine de bozguna uğramış sesini duymak keyifliydi. “Ne? Benim mi? Hem de senden?” Oysa bu kadar ağır hissettirecek bir cümle kurmamıştım, Vural bunu fazla dikkate almış olacak epey şaşkındı.

+1

“Evet, yani mesajlarda öyleydin. Gerildim.” Beni ne kadar etkilediğini bilmiyordu.

Beni dinledi ama sonunda cümlemi keser gibi olup hızlıca söze girdi “Nazenin, ben farkında bile değilim özür dilerim. Çok özür dilerim bak gerçekten-” Kendini daha fazla suçlasın istemedim, yüzüm ekşidi “Vural, inan önemli değil ben yanlış anlamışım zaten.”

“Hayır önemli, haklısın,” Mimiklerini tahmin edebiliyordum, kulağa hoş geliyordu ve hayalimde canlanışı her şeye bedeldi. “Ben senin yanlış anlayacağın şekilde konuşmuş olabilirim ama inan farkında değilim. Tekrar özür dilerim,” derin bir soluk, ardından mırıldandı. “İyi ki aramışım.” Gerçekten iyi ki aramıştı, yoksa ben Şafak’ dan sonra hangi hislerle uyumaya çalışacaktım bilmiyorum.

Ben de iyi ki aradın demek isterdim, bunu bir homurtuyla belli etmeyi denedim. “Hmhm,” Sesini duymak çok çok çok…
Yatağıma uzandım, “Sorun yok,” derken. Pikemi üzerime çektim, “Bitti mi işin?” Derin nefesini duymak içimdeki tekrar bir heyecan daha ekledi.  Bunca vakit tutmuştu demek “Bitti sayılır, arkadaşlarım burada onlarla hallediyoruz.”

“Arkadaşların da mimar mı?” Vural’ ın hakkında bilmek istediğim çok şey vardı. Benim sakin, sıkıcı hayatımın aksine onun yönünü seviyordum.

Sorumu bir süre homurdanarak düşündü “Yanii, hayır. Ama..” ardından verdiği cevabı anlamıştım başımı salladım. “Anladım ben, sanırım keyifli oluyor.” Aynı mesleği yapmasalar bile eminim arkadaşlarla birlikte olmak güzel bir duyguydu. “Evet, onlara kalem uçlarını açtırıyorum.” Sonlardaki gülümseyişi benim de dudaklarımı iyice germişti, hatta epey.

“Anladım.”

“Sen ne yaptın? Okul nasıldı?” Bu konuda bir şey söylemem gerekiyorsa basit bir dilde “Güzeldi.” Demek olurdu. Çok sosyal biri değildim, bu ara aklımı sadece Vural kapladığından yanıma gelip benimle konuşmak isteyen insanlarla bile düzgün bir iletişim kuramıyordum. İşin doğrusu, karşı cinslerle.

“Çıkışta babam aldı, eve geldik.”

“Babana söz vermeseydin ben alacaktım seni.” Kelimeleri hafif gülümsüyordu, neleri kaçırdın der gibi. Vural’ a farklı cevaplar vermeyi çok isterdim ama henüz aklımın ucuna gelmeden yüzüm kızarıyordu. “Bilseydim vermezdim.” Dudaklarımı kemirdim, “O zaman.” Dedi hoş bir nefesle “Bundan sonra kimseye söz verme,”

Her zamandan mı söz ediyordu? Bilemeyip afalladım “Nasıl, nasıl yani?”

“Ben götüreyim seni Nazenin, çıkışta da ben alayım okuldan.”

+3

“Vural.” Dedim kaşlarım çatılırken “Ama olmaz ki öyle.” Bunun için aramızda farklı şeylerin olması gerekiyordu. Belki abim, kuzenim, amcam, bilemiyorum aramızda bir bağın olması gerekmiyor muydu? Veyahut sevgilim, olmazdı.
“Neden olmaz?”

“Yanii.” Dedim ne diyeceğimi bilemeyerek, sonra ona açık olmak istedim “Bunun için bir kan bağımızın olması gerekmiyor mu? Yani kuzen, abi gibi.”

Homurdandı, “Benim aklıma bir bağ geliyor ama, neyse.” Anlayamadım, “Efendim?”

+2

“Diyorum ki gerekmiyor” dedi ciddiyetle. “Ama illa bir bağ arıyorsan, zaten olduğunu düşünüyorum.” Aramızda bir şeylerin var olduğunu biliyorum, bunu ima edişi tüm dengemi pembe bir bulutla imha etti.
Biz, ikimizin de farkında olduğu bir alanın içindeydik ve ben bu sessiz anlaşmayı sevmiştim. Bu defa homurdanan ben oldum “Haklısın, ben de yok diyemem.”

“O zaman anlaştık.” Başımı salladım, “Anlaştık,” gerisini düşünmedim. Nasıl olur, evden nasıl çıkarız, saatlerimiz uyar mı, her konuyu tamamen Vural’ a bıraktım çünkü içten bir dinginlikle Vural’ ın benim için de bir şeyleri yönetiyor oluşu hoşuma gidiyordu.

Bu defa da farklı bir konuya adımlayan Vural oldu. “Güllerin hala duruyor mu?” 

Güzel bir konu, beni gülümsetti. “Tabi duruyorlar, karşımdalar. Yarın bir kısmını sudan çıkartıp kurutmayı deneyeceğim.” Kıyamıyordum, sonsuza dek saklansa bunu denerdim. Ziyanı yok, Vural bana bir yapay çiçek alsaydı sanıyorum ki bu daha çok hoşuma giderdi. Derdim çiçek değil, derdim onu uzun yıllar saklayabilmekti ve toprağı bol canlı çiçeklerde de başarılı olabileceğimi sanmıyorum. Kururlarsa çok daha fazla üzülürdüm.

Vural keşke bana plastik çiçek alsaydı.

+1

“Güzel, yarın ne yapıyorsun?” İç çektim, Vural’ la konuşmak çok güzeldi, onunla geçmiş ve geleceğe ait her anımı paylaşabilirdim. Dudaklarım gerildi, “Yarın perşembe, belki derse gitmem devam zorunluluğu yok. Sabah karar vereceğim bazen evde çalışmak daha verimli oluyor.”  Şairler ve şiirleri, bildiğim ve sevdiğim konulardı.

“Hangi ders?” Dedi ilgiyle, “Şairler ve şiirleri genelde. Mesela paylaştığın şiir Nazım Hikmet’ e ait.”

Vural bunu ilk defa duyuyordu demek ki, şaşkın bir sesle “Öyle mi?” Dedi, “Ben sadece o kısmı gördüm, devamı nasıl?”

“Yani,” gülüşüm tüm yüzüme yayılmıştı, “Doğruyu söylemek gerekirse en güzel kısmını almışsın. Devamında özlemek ne demek diyor şair. ‘Ucu bucağı yok. Dibi sonu yok, koyusundan özledim…
Fırtınalar koparıyor gözlerim,
Ve gözlerin aklıma mühür…
Özlemek ne demek
En delisinden,
Sonsuzundan, akla zarar deliye kar,
Özledim…’ Yanii,” Benim içimi bir yerden sonra karartıyordu.

Vural’ da fikrime katıldı, “Evet, bu fazla imkansız.” Hiçbir aşk bu kadar imkansız değildir, zaten aşk dediğimiz de tek taraflı bir sancı değildir.

Başımı ağır ağır eğdim, “Kesinlikle, sanki umutsuzluk dolu ama söylediğim gibi; sen en güzel yerini bulmuşsun.” Muhtemelen internette gezinirken denk gelinmiş bir fotoğraftı, zaten bunu inkar etmedi.

“Sen de fark ettin bak, bu ara şansım yaver gidiyor.” Vural ne zaman bize yönelik bir şeyler söylese sesi değişiyordu, bunun farkındaydım sesim de “Öyleymiş.” Derken bu sebeple utanç dolu çıktı.

“O zaman, yarın evdeysen?” Vural, sesi içimi titrettiğinde onunla soluyordum, yastıkta döndüm durdum “Evdeyim, planım yok otururum.” Benim mütemadiyen bir planım yoktu zaten. Saklayamam, çoğu vakit bunun için üzülüyordum. Yalnızdım ve zaman geçtikçe kendime yetemediğimi hissediyordum.

“Öyle, normal?” Vural beni tanımıyordu tabi. Ben, öyle normal bir kızdım. Başımı yana eğdim, “Hmm.”

“Sıkılmıyor musun Nazenin?” Bana üzüldüğünü hissettim, bunun olmasını istemezdim. Bana üzülüyor muydu? Yüzümden düşen bir parçanın onlara bölünmesine mani olamazken “Sıkılıyorum, bazen. Ama-” kelimelerim karıştı. Sorun yok gibi, afalladım. Hemen ardından “Yarın seni alayım mı?” Dedi birden bire, mimiklerim tekrar değişti “Anlamadım?”

“Güzel bir yer var, sen seversin. Bir şeyler içeriz. Belki yemek yeriz. İstersen kahvaltıya da gidebiliriz. Ya da yemeğe, sen seçersin.” Sakın, akıcı, acelesiz sözleri o kadar ani bir anda bana dahil oldu ki bu hususta ne diyeceğimi bilemedim.
Şaşkınlığım bir kaç anlamsız kelimeye denk, “Ben, bilmem ki?” Nasıl olur? Daha doğrusu olur mu? Oysa böyle olacağı belli değil miydi? Aramızda var olan duygular eşliğinde bana bir adım atması gayet tabi normaldi, er ya da geç bu olacaktı ve ben şimdi ona hayır dersem eminim ki hiç konuşmadık var sayılacaktı.
Bunu istemedim, Vural benden adımlarca geriye gitsin asla istemezdim. Bilakis, onun yanında olmayı peri masallarındaki yemyeşil diyarları görmek kadar çok istiyordum.

“Yarın erken uyanma, dinlen. İstediğin saatte gelip alırım seni.” Hem sakin, hem duyarlı, düşünceli ve… Gözlerimi yumdum, sesi bana değerler katıyordu. Vural’ dan etkileniyordum fakat bu kesinlikle bir süre sonra sönüp gidecek olan havai fişek etkisi değildi.

“Tamam o zaman. Sabah konuşuruz bunu, olur mu?” Birden verdiğim bir karar değildi, gönlümün rahatlığını bilmem ama ben zaten Vural’ ı uzun süredir içimde var ediyordum. Hal böyleyken rahat bir nefesle “Ben ararım seni.” Deyişi içimde kelebek etkisi yarattı. “Hmhm, olur.”

Sesime karışan bir ses daha vardı, o daha yüksek çıktı. “Vural, sodaları nereye koydun?” Kaşlarımı belli olmayacak bir şekilde bükmüştüm, Vural bağırır gibi oldu ama seslenmiş de olabilirdi bunu ayırt edemedim. “Buzluğa bak, kapat kapıyı.”

Belli ki yalnız olmadığı gibi kız arkadaşı da vardı. Demek soda içecekti, üstelik Vural’ la aynı ortamdaydı.
Onun ne kadar şanslı, benim ise bir o kadar şanssız olduğum aklımın bir kısmına öyle bir yerleşke sağladı ki gözlerim komodinin üzerindeki güllere dalıverdi.

“Ceren, benim ilk okuldan arkadaşım.”
Adı Ceren’ miş, tahmin ettiğim gibi arkadaşıymış da fakat bu durum tahminimden daha yaralayıcıydı. Vural’ ı daha evvelden tanıyordu, her anına şahit olmuş biri vardı yanında. Aynı ev, belki de aynı odayı paylaşıyorlardı, zoraki gülümsedim. “Hı, anladım. Güzelmiş.”

Gözlerim daldı, kısıldım, “Nazenin?” O kadar güzel dalmıştım ki Vural’ ın sesine bile cevap veremiyordum ama kapım aralanınca aynı tonda “Alaz?” dedim. Vural duydu, “Ne? Ne oluyor ne Alaz’ ı?” Vural’ ın anlamsız telaşı bir yanda, Alaz kapıda, yatakta oturur hale geldim. “Nazenin odama gelir misin? Malum ben gelemiyorum.” Ona odama gelmemesi gerektiğini söylediğimden, hala alay ediyordu.

“Ne diyor o, ne?” Telefonu kulağımdan bir anlığına uzaklaştırdım, “Sen git geliyorum Alaz.” Sesim kısıktı, Alaz gitti, Vural hala söyleniyor. “Nazenin, gitme. Gitmiyorsun Nazenin, saat on iki Nazenin.”

+3

“Vural.” Diye soluk verdim, onunla sakin ve güzel bir tonda konuşacaktım ama bu “Vural! Bulamadım.” Sesiyle yarım kaldı. Gülümsemek istedim, “Seni de çağırıyorlar hem.” Bir şeylerin güçle kayarak hareket ettiğini duydum, muhtemelen Vural bir sandalye üzerinde oturuyordu ve ayaklanmıştı “Nazenin arkadaşım o benim. Ali! Bak şu Ceren’ e!” Biliyorum, biliyorum bu problem değildi.

“Vural sorun değil, gerçekten ama Alaz’ da benim kuzenim. Bir şeye ihtiyacı var demek ki, bakıp geleceğim.” Konuştuğum esnada arkadan gelen kalabalık sesleri daha net duymaya başlamıştım. Yalnız değillerdi, çokça üzülsem de bunu sorun etmedim. Az evvel uçuşan kalbim şu an acısa da sorun değil dedim, olabilir. Arkadaşı olabilir, bu saatte birlikte olabilirler.

Olabilir..

Onlar bu saatte birlikte olabiliyorlar da ya ben? Bunu çok geç farkına varmıştım “Nazenin.” Dediğinde çaresiz ve içinin el vermediği bir konuya dahildim. Bir anlık gerginliğim tüm kelimeleri ustaca seçmeme yardımcı oldu “Burada saat on iki ya Vural, orada da on iki. Bil diye söylüyorum. Neyse, iyi geceler.”

+3

Bir cevap beklemeden, doğrusu cümlenin devamına bir cevabın yakışacağını da düşünmediğimden aramayı sonlandırdım ve telefonu yatağıma bırakıp Alaz’ ın yanına gittim. Odanın camını ardına kadar açmış, temiz hava tülü sallandırmaktaydı. Alaz ise komodine çıkarttığı birkaç saat modeliyle bakışıyordu. Tek eli çenesinde, beni görse de yüzüme uzun uzadıya bakmadı “Sabah yeşil gömleğimi giyeceğim de, hangi saatimi taksam karar veremedim Naz. Sence?”

Kuzenim giyinmeyi en az benim kadar seviyordu. Sorusuna gelecek olursak; ben bej ve yeşilin harika uyumlu renkler olduğunu düşünüyordum.
Ona en sağdakini işaret ettim, “Bu güzel.” Başını sallasa da hala kararsız olduğunu görebiliyordum, “Ya ben de o mu, yoksa şu mu dedim.” Derken sağdan üçüncüyü gösteriyordu. Ona bunun bence hoş bir tercih olmadığını söylemek üzere, başımı iki yana salladım “Çok boğarsın o zaman.” Saate dokundum, kordonun dokusu da rengi gibi şahaneydi. “Bu daha güzel.”

Tercihlerini değiştirmek üzere üzerinde uzun uzun konuşmadım, ikna olmuş ki başını sallarken kutudan çıkartmadığı saatlerin kapakları kapatmaya başladı. “Tamamdır çok teşekkür ederim. Seni de rahatsız ettim Nazenin, İyi misin?” Kutuları kapatmıştı, nihayet bana döndüğünde bir iletişim içinde bulunmak nedensiz bana keyif verdi. Alaz farklı biri olabilirdi, o farklı olduğunda da biz çok iyi anlaşan kuzenler olabilirdik..

Bakışları, gözleri gözlerimde dolaşmaktaydı. Sessizliğimin yanı sıra umarsız bakışlarım ona yeni bir cümle kurdurdu. “Dışarı çıkalım mı?” Açıkçası hem pek keyfim yoktu, hem de şimdi çıkarsam Vural inat uğruna çıktığımı sanacaktı. Ben böyle bir geceye hoş bir etkinlik istemiyordum. Belki, kendimi daha iyi hissettiğim bir gece neden olmasın?

Başımı iki yana sallayıp ona gülümsedim. “Uyuyacağım Alaz, sağ ol.” Beni anladığına ve düşündüğüne eminim, en azından öyle görünüyordu. “Tamam, iyi geceler. Ben uyudum ya, aldım uykumu bir film izlerim.” Ben hiç modumda değildim, ona gülümseyip aksine bir adım geriledim. “Mısır da patlat.”

Gider gibi olduğumda “Tamam, iyi geceler.” Dedi ama kapı eşiğine yanaştığım sırada farklı bir konuya dair huysuzca mırıldandı “Ondan uzak dur Nazenin.” Alaz’ a döndüm, omuzlarını yaramazlık yapan ama bundan asla pişman olmayan bir çocuk gibi silkti. Nitekim bunu gözlerinde de görebiliyordum. “Senden dokuz yaş büyük, etik değil.” Kaşları çatıldı, bana doğru minik adımlar attı, konuyu içerledi.. “Zarar verir sana.” Vermez, ben de kaşlarımın arasında bir şekil belirmesine müsaade ettim. Hoş, henüz çattığımda bariz çizgiler oluşmuyordu.

+2

“O ergen değil, yirmi dokuz yaşında koskoca adam. İstekleri farklı olabilir, düşüncesi farklı. Yaşıtlarına yönel Nazenin.” Eğer sorun buysa, yaşıtlarım ilgimi çekmiyor. Sorun bu değilse de, ben Vural’ olan hislerimin peşinden gitmek istiyorum. Şafak haklıydı, Alaz ise bu konuda gereksiz fikirlere sahipti.

Onun yüzüne sadece uzun uzun baktığım bir andı. Açık olmam gerekirse; bir çok şey söylemek isterdim, bugün değil. “İyi geceler Alaz.” Kendimi yeteri kadar güçlü veya dirayetli hissetmiyordum. Bugün canımı sıkan hususlar beni yerle bir etmekte fazlaca ustaydı. Birazdan yatağıma uzanıp tüm gün olan bitenleri bir yapboz edasıyla birleştirecektim ve henüz resmin tamamına bakıp sakinleşmeden bir cümle kurmak istemiyordum.

Alaz’ ı orada, bir kapı ardından bırakıp yeniden odama döndüğümde bu defa uyumak için hazırlanmıştım. Bir süre kremlerimi sürdüm, etrafı toparladım, yarın eğer gidersem okulda ne giyeceğime karar verdim ve yatağıma uzandım. Ekranda birden fazla mesaj ve arama vardı, mesajların birinde adım yazıyordu. Kilidi açtım,
Gönderen; Vural
Mesaj; Nazenin açar mısın

Gönderen; Vural
Mesaj; Ceren benim arkadaşım biz yalnız da değiliz istersen ara

Gönderen; Vural
Mesaj; Nazenin neredesin hala?

Gönderen; Vural
Mesaj; Odana gittin mi?

Gönderen; Vural
Mesaj; Neden seni çağırmış?

+3

Tüm olanlar noksansızmış gibi, bir de Alaz tüm enerjimi çekti diyebilirim. Vural’ ın bana karşı ne gibi istekleri olabilirdi ki? Eğer bahsi geçen olay cinsellikse de, bilmiyorum. Vural öyle biri değildi ama bu konu benim içimde tamamen hoş bir gıdıklanmaydı. Hoşuma gitmedi diyemem, heyecanlandım ve bu sebeple mesajlar arasında derin bir iç çektim. Doğrusu, Alaz aklıma farklı konular sokmakta bu gece ustaca davranmıştı.
Yani Vural ve ben…
Her neyse.
Ona kısa bir mesaj yazmaya koyuldum,

Gönderen; Nazenin
Mesaj; Neden şimdi bu kadar gerildin ki ben bir şey söylemedim. Duydum zaten yalnız değilsiniz olabilir. Ben Alaz’ a saat seçtim geldim

Sanırım en doğrusu buydu, zaten yeterince karmaşık duygular hapsindeydim.

Gönderen; Vural
Mesaj; Haklısın

İnternetimi kapattım. Telefonu komodine bıraktım ve pikemi beni saran derin, destursuz bir heyecan ile nahoş bir hüznün içerisinde başıma kadar çektim.

☁️